"Daj mi potęgę, której nie odmawiałeś mi niegdyś - a w jedno słowo zamknę świat ten nowy, ogromny - on sam siebie nie pojmuje. - Lecz to słowo moje będzie poezją całej przyszłości."

mam dosyć rutyny i psychiatryka do którego codziennie muszę wdrapywać się pod górkę, w którym wszystko jest nie tak jak trzeba. wiem, że każda szkoła męczy ludzi, ta męczy niestety wyjątkowo. chciałabym oddzielić grubą kreską tę część codzienności, która sprawia, że moje życie jest jeszcze lepsze, od tego, co sprawia, że jestem nim zmęczona. chcę też jak najszybciej wsiąść do zimnego samochodu i jechać przez całą Polskę do ludzi którzy pozwolą mi chociaż trochę zapomnieć o tym wszystkim, nie ważne, czy będzie cudownie, czy nie, ważne że będzie z nimi, po raz pierwszy. z dala od miejsca, gdzie wszędzie można poprowadzić trasę "śladami boga".
mogłoby mi już przejść do końca, naprawdę.
obejrzałabym film, odcinając się od wszystkich myśli ale niestety, muszę wrócić do Nie-Boskiej komedii, która samym tytułem daje mi jeszcze bardziej do myślenia.
cudownie.