Za każdym razem jadąc do domu, a byłam w nim od wyjazdu do Krakowa aż 4 razy, staram się czerpać z pobytu jak najwięcej. Prowadzi to do tego, że zachłystuję się wszystkim, zmuszam się do tego, żeby nie przegapić żadnej sekundy... a i tak mija mi wszystko w zastraszającym tempie, nawet tydzień tam spędzony wydaje mi się jednym dniem a ja tak naprawdę nie odpoczywam tak, jak powinnam. Tym razem jednak było trochę inaczej. Oczywiście, wyjazd skończył się w mgnieniu oka, ale tym razem nie zmuszałam się do niczego. Żyłam "po prostu", cieszyłam się zwyczajnie - bez zmuszania się - ze zwykłych chwil, spotkań z przyjaciółmi, nawet powrotem do murów liceum. Wzruszałam się, rozmawiałam, w końcu spędziłam czas tylko z Mamą, śmiałam się tak, że bolały mnie policzki i brzuch... Cieszę się, że to mi się udało. Dzięki temu, mimo, że już siedząc w pociągu w drodze powrotnej zaczęłam czuć straszną tęsknotę, chciało mi się wracać do Krakowa. Nie czułam dziury w sercu, a nawet przeciwnie - poczułam, że jest wypełniona.

Nie chcę zapeszyć, ale czuję, że ze mną trochę lepiej. Coś robię, coś zmieniam, odkrywam siebie na nowo. Naprawdę miło jest zobaczyć, że chociaż trochę jest się w czymś dobrym. Zapewne później parę razy zdarzy mi się w to zwątpić, ale na razie... jestem z siebie całkiem zadowolona.
Dobrze jest też wiedzieć, że ma się kogoś obok. Kogoś, kto mimo wszystko zawsze wierzy i po prostu jest. Może to ckliwe, ale... tak mi dobrze z tym wszystkim teraz.

2 weeks

Piękne dwa tygodnie w domu. Z dala od niepotrzebnych myśli, od tego wszystkiego, czego już w życiu nie chcę... i w końcu kamień spadł mi z serca. Jak będzie dalej? Zobaczę, ale na razie nabrałam siły, żeby zrobić COKOLWIEK.

Nigdy nie byłam taka zadowolona z powrotu do tego miasta. Home, sweet home - teraz dopiero to stwierdzenie zrozumiałam w pełni.

Dawno nie czułam się taka... osamotniona. Chociaż przecież wcale nie jestem. 
Dodatkowo nic mi się nie chce i chociaż wiem, że muszę wziąć się w garść w końcu, to nawet tego mi się odechciało. Na razie czuję się beznadziejnie i brakuje mi takiego poczucia, że mogę leżeć, nic nie robić bez wyrzutów sumienia i po prostu starać się wyleczyć. Wyleczyć pod każdym względem.






"I tak ludzie o niskiej samoocenie wyznaczają sobie mało ambitne cele."