cannot wait for it

Często żałuję, że nie mam aparatu fotograficznego w głowie, którym mogłabym uwiecznić każdą wspaniałą chwilę i wywołać zdjęcia, gdy tylko bym tego chciała. Teraz uwieczniłabym każdą sekundę z tych kilku dni, dzięki którym poczułam się jak najważniejsza osoba na całej planecie, czułam się w końcu tak bardzo spokojna i mogłam sprawić, że ktoś poczuł się tak samo jak ja. 

To była najpiękniejsza Wielkanoc, jaką przeżyłam.

see you brought out the best of me

a part of me I've never seen

Jak to jest, że kiedyś ma się wielkie oczekiwania wobec starszej wersji siebie, po czym gdy się staje tą wersją, wszystko wygląda zupełnie inaczej? Mam wrażenie, że zawiodłam tę małą, upartą dziewczynkę, która widziała siebie jako ambitną, zdecydowaną dorosłą, której wszystko się udaje. Jak na razie czuję, jakbym nie zrobiła nic a przecież cały czas coś mam na głowie. Zaczęłam czuć ogromną presję czasu i szczerze mówiąc zaczęłam się bać, że sobie nie poradzę.
Chciałabym się teraz udać do jedynego miejsca, w którym czuję się bezpiecznie, na chwilę przestać myśleć i odczuwać ten niepokój. Bardzo bym chciała.

Nie lubię tego, że zawsze, jak jestem szczęśliwa, musi pojawić jedna rzecz, która nie wychodzi i tyle niszczy. A ta sprawa jest naprawdę ważna, dla nas wszystkich.
Mimo tego, mając słońce nad głową i parę najcudowniejszych osób pod tym słońcem, jakoś to przetrzymam.
Pozatym jeszcze tylko dwa tygodnie i zapomnę o tym wszystkim.