nie mogę tu wstawić plenerowych zdjęć, a szkoda, bo fajnie wyszły. ejjj jestem zadowolona, chociaż wcale się na to nie zanosiło.

+nie wiem czy tęsknię, czy tylko mi czegoś brakuje. ale dziwnie mi tak. nikt nie lubi być na szarym końcu.

byłam na plenerze ślubnym, w Międzyzdrojach byłam, wypiłam kawę i zjadłam mega lody, napisałam do 3 osób i żadna mi nie odpisała. zakochałam się w Bernhofcie, jestem cała w piasku i jest mi DOBRZE. w choy.
jutro zdjęcia dodam, mam nadzieję.

chciałabym wrócić do tego stanu sprzed dwóch tygodni, kiedy wszystko było dla mnie możliwe i całym sercem wierzyłam w szczęście, które mnie musi w końcu spotkać. na razie podkurczam nogi, leżę, słucham muzyki i staram się sobie przypomnieć tamto uczucie, które mnie przepełniało. dzięki niemu na chwilę naprawdę uwierzyłam w siebie. a teraz gdzieś się ulotniło wraz z moim uśmiechem. niech wróci, bo chcę znów poczuć się tak cudownie silna.

chciałbym się jeszcze powłóczyć z Tobą, póki żyjemy i mam Cię obok.
złączyć się jednym przyjemnym deszczem, pochodzić razem nocą po mieście.
zimnym zachłysnąć się majem, siedzieć i patrzeć na nasze tramwaje.
wypić z worka oranżadę i wyprowadzić się na stałe.

siedzę na ławce patrzę na słońce,
chyba już dzisiaj nigdzie nie zdążę.
chyba już nigdy nie będzie lepiej,
nie będzie dobrze wiec się nie spieszę.

jak bardzo trzeba być pierdolniętym, żeby tak się zadręczać? potrzebuję kogoś kto by mi wybił z głowy to wszystko...
za to już wiem, co kiedyś ze sobą zrobię. jakiś plan na przyszłość zawsze daje pocieszenie.